slidexxx

klawisz szukajka

klawisz szukajka


 

Partnerzy strony

Logo MZA - Miejskich Zakładów Autobusowych Logo TrasbusLogo Narodowego Archiwum CyfrowegoBanner muzeum MZA

Galerie

Odwiedzający

Odwiedza nas 442 gości 

Vetra VBRh

Okres powojenny to czas dotkliwych braków taborowych. Po uruchomieniu sieci trolejbusowej w 1946 r. na bazie radzieckich trolejbusów pojawiła się konieczność zakupu nowych pojazdów. Zwrócono się w kierunku Europy Zachodniej. Rozważano trolejbusy produkcji angielskiej, ostatecznie wybrano jednak nowoczesne wówczas francuskie trolejbusy marki Vetra. Pierwsze z nich dotarły do Polski w 1947 roku.

Firma Vetra istniała w latach 1925-1964. Utworzył ją Alsthom jako towarzystwo celowe do budowy trolejbusów. W 1937 Alsthom przejął spółkę. W latach 30. produkowane były trolejbusy CS60, w Polsce obecne w Wałbrzychu, a w połowie lat 40. zaprezentowano nowy model VBR. Trolejbus posiadał stalową konstrukcję, silnik o mocy 130 koni, oś tylną firmy Renault i instalację pneumatyczną Westinghouse. Pojazdy Vetra były też sprzedawane na eksport, m. in. do Algierii, Maroka i Tunezji. W latach 60. likwidowano we Francji trolejbusy i firma Vetra zakończyła produkcję w 1964 r., po wykonaniu około 1700 trolejbusów.

Trolejbusy Vetra VBR posiadały 3-drzwiowe nadwozie o długości około 10 metrów, w którym znajdowało się około 40 miejsc siedzących. Silnik o mocy 130 KM umieszczono pod podłogą, pomiędzy osiami. Napędzana oś tylna była dwustopniowym mostem napędowym.

W kabinie kierowcy znalazły się trzy pedały, odpowiedniki samochodowego sprzęgła, hamulca i gazu. Jeden był po lewej stronie kierownicy i odłączał oporniki rozruchowe, a drugi był tak jak gaz - po prawej - i odłączał kolejne oporniki. Hamowanie było realizowane obcowzbudnie, co pozwalało na odzysk energii.

Sztywna oś przednia i most tylny trolejbusu. (źródło: książka J. Podoskiego o trolejbusach z 1958 r.).

vetra-most-przod

vetra-most-tyl

Model VBRh bazował na VBR i odróżniał się od niego wysokością 2,9 m wobec 2,7 m. Literka "h" w nazwie oznaczała haute - wysoki.

W zestawieniu z trolejbusami JaTB, Vetry posiadały nowocześniejszą, dużo trwalszą, w pełni stalową karoserię. Dodatkową zaletą była większa liczba drzwi.

Do Warszawy trafiła partia 15 szt. w 1947 r. (numery 31-45) oraz 10 szt. w 1949 r. (46-55).

W ramach stopniowej stalinizacji życia społecznego i gospodarczego w Polsce zerwano kontakty z państwami zachodnimi i zrezygnowano z importu Vetr. Zamiast nich tabor zasilać miały wozy z bloku wschodniego. Wyjątek zrobiono dla autobusów Chausson, które przez wiele lat importowano na potrzeby Warszawy.

W 1956 trzy Vetry z Warszawy przekazano do Wałbrzycha. Z kolei 4 szt. Vetr z Poznania wyprodukowanych w 1949 r. przekazano w 1960 roku do Warszawy.

Ponieważ Vetry były trolejbusami dobrej jakości, eksploatowano je przez kilkanaście lat. Zastąpiły je dopiero trolejbusy Škoda 9Tr, dostarczane w latach 60.

Jako ciekawostkę można dodać, że producent przewidywał jazdę autonomiczną trolejbusu z wykorzystaniem agregatu na bazie silnika Peugeot 202U, 1,2 l o mocy 30 KM, napędzającego prądnicę 16 kW, co pozwalało na jazdę z prędkością 10 km/h.

Dane techniczne
Długość 10000 mm
Szerokość 2490 mm
Wysokość 2900 mm
Rozstaw osi 5200 mm
Ilość miejsc siedzących 40
Ilość miejsc stojących 19 lub 20
Silnik
Silnik Alsthom
Moc 130 KM

 

 Tabela dostaw:

 

MZK Wpis
31-45 1947
46-55 1949
112-115 1960

 

Linki zewnętrzne:

Vetra (Omni-Bus, archiwum)

Opis trolejbusu na stronie Lubus

Zdjęcia trolejbusów Vetra kursujących w rejonie Paryża na flickr

Więcej informacji o trolejbusach w książce: Pudło J., Trolejbusy w Polsce, Księży Młyn, Łódź 2011

Polecamy

Historia Transportu Publicznego  Baner Naklejkowo